Terwijl Paulus in de gevangenis zit en nadenkt over zijn naderende executie, kijkt hij zowel terug op zijn leven, als vooruit naar de eeuwigheid. In feite neemt hij afscheid van Timotheüs en van ons. We kijken nogmaals naar vers 6:

Ik word immers reeds als een plengoffer uitgegoten en het tijdstip van mijn heengaan is aanstaande. 2 Timotheüs 4:6

Ten eerste trof het mij dat 'bevrijding' eigenlijk een betere vertaling van het Grieks zou zijn dan 'heengaan'. Hiermee geeft Paulus aan dat hij verlangt naar de bevrijding van zijn lichaam – het lichaam waarmee hij de Heer jarenlang zo trouw heeft gediend.

Ten tweede noemt Paulus zichzelf “een plengoffer.” Een plengoffer was één van de offers van het Levitische priesterschap, waarover voornamelijk wordt geschreven in het boek Leviticus. Als godvruchtige Jood wist Paulus dat God had voorgeschreven dat er bij bijna alle offers ook een plengoffer gebracht moest worden – een vastgestelde hoeveelheid wijn die samen met het andere offer moest worden uitgegoten.

Toen Paulus dacht en sprak over zichzelf, zag hij in zijn geest dit plengoffer. In gedachten zag hij dat zijn eigen bloed uitgegoten zou worden bij zijn martelaarschap. Zo’n ‘plengoffer’ zou het offer bezegelen dat hij al aan God had gebracht – het offer van de vrucht van zijn bediening. Ik wil erop wijzen dat werkelijk heel weinig offers van betekenis zijn voor God, of aanvaardbaar voor Hem, als ze niet samengaan met het plengoffer, oftewel: een leven dat uitgegoten wordt.

Als je de Christelijke bedieningen zou onderzoeken die echt verschil hebben gemaakt in deze wereld, dan zou je daarin één stabiele factor ontdekken. In elk van die bedieningen heeft iemand zijn of haar leven moeten uitgieten. Ze waren niet per se martelaars, maar doordat ze zichzelf onbaatzuchtig gaven, waren hun levens ‘uitgegoten’ als een plengoffer. Op dezelfde manier moet onze dienst aan de Heer – hoe indrukwekkend die misschien ook mag zijn – geofferd worden als een plengoffer, als een leven dat wordt uitgegoten

Gebed van de dag

Onze Vader, we worden door deze overdenking bepaald bij het feit dat wij misschien wel veel voor onszelf hebben geleefd. Vergeef ons van deze zonde en maak dat ook wij U en de vele gelovigen die ons zijn voorgegaan, zullen navolgen in het ons volledig geven voor U.