Ik heb nooit een probleem met mensen die enthousiast zijn om wat ze geloven. Maar des te meer heb ik een probleem met mensen die niet enthousiast zijn – want de enige logische reactie op de realiteit van onze redding en op onze ultieme rol als de Bruid van Christus, is enthousiasme!

Ik ben opgegroeid in de Anglicaanse Kerk in Engeland. Alles ging er in die Kerk heel eerbiedwaardig aan toe. De dienst verliep vaak mooi, en de gebouwen waren heel oud en rijk versierd. Ze gaven mij de indruk dat je echte erediensten alleen maar kon houden in een gebouw dat minstens 400 jaar oud was! Ik kende alle Anglicaanse gebeden en ik kon de schuldbekentenis en de geloofsbelijdenis uit mijn hoofd opzeggen. In zekere zin vond ik ze erg mooi. Maar als ik naar de mensen keek als ze de kerk uitliepen, nadat ze al die prachtige woorden hadden geuit, dacht ik bij mezelf: ze zien er niet uit als mensen die echt geloven wat ze zojuist hebben gezegd.

Ik weet nog dat ik als kritische tiener op een zondag dacht: stel dat die mevrouw daar haar mooie kanten zakdoek zou laten vallen en ik zou haar achterna hollen, hem oprapen, en zeggen: ‘mevrouw, u hebt uw zakdoek laten vallen’, dan zou ze veel enthousiaster zijn over haar zakdoek dan over al die diepgaande woorden die ze zojuist in de dienst heeft uitgesproken.

Veel oprechte kerkgangers hebben de indruk dat je er heel waardig uit moet zien als je de kerk uit komt. Maar ik denk dat - als je gelooft wat je hebt gehoord in de kerk - je er heel blij uit zou moeten zien, dansend. Springend zelfs! Ik geloof dat zo’n enthousiasme meer in lijn is met de Bijbel dan al onze keurige, fatsoenlijke ‘waardigheid’.

Gebed van de dag

Heer, ook wij zijn zo vaak helemaal niet enthousiast over Uw Woord en we gaan uit gewoonte uit de kerk. Steek in ons opnieuw Uw vuur aan en laat ons opnieuw in vuur en vlam staan voor U en Uw Woord.