Zicht op onze erfenis

Lot ging daar naartoe waar zijn ziel hem naartoe leidde, en dat was een slechte plaats: Sodom. Blijkbaar had Lot niet geleerd om nee te zeggen tegen de verlangens van zijn ziel - iets wat Abraham wel had geleerd. In het Hebreeuws betekent de naam Lot 'sluier': iets wat de ogen bedekt. Hoe passend! Lot heeft nooit de sluier van zijn vleselijke, zelfzuchtige geest afgeworpen. Hoewel hij een rechtvaardig man was, was hij dat op een vleselijke basis: 'vleselijk rechtvaardig'. Hij had niet werkelijk de wet van de Geest van het leven (zie Rom. 8:2-3) in zich. Maar nadat Lot bij Abraham was weggegaan, werd de sluier van Abrahams ogen verwijderd, lees maar:

(Genesis 13:14-15)

Zolang Lot nog bij hem was, kon Abraham zijn erfenis niet zien. Hij stond al in zijn erfgoed, maar hij kon het niet zien. Abraham moest zich eerst overgeven, en die overgave bracht openbaring. God ging verder:

En Ik zal uw nageslacht maken als het stof van de aarde; als iemand het stof van de aarde zou kunnen tellen, dan zou ook uw nageslacht geteld kunnen worden. Sta op, ga het land door in zijn lengte en in zijn breedte, want Ik zal het u geven. (Verzen 16-17)

Wat Abraham deed, leek dwaasheid - hij gaf het gekozen land weg aan een jongere man die daar geen legitieme claim op had. Maar door dit te doen, ontving Abraham de sleutel tot inzicht, zegen en een overvloedige erfenis.

Hetzelfde geldt voor ons. Totdat we hebben geleerd om onszelf over te geven, hebben we nog de sluier van ons vleselijke denken voor onze ogen en hebben niet het vrije zicht op ons beloofde land. We kunnen in de juiste positie zijn om onze erfenis te ontvangen, maar we zullen niet in staat zijn haar te zien, totdat we geleerd hebben onszelf over te geven.