Genezing door handoplegging = getuigenis van de waarheid

Gisteren hebben we gekeken naar de praktijk van ziekenzalving. Als we nu teruggaan naar het opleggen van handen op de zieken, zoals dit vermeld staat in Markus 16, dan zullen we zien dat de context daar overbrengt dat dit bedoeld is om samen te gaan met de prediking van het Evangelie aan de onbekeerden, en dat het toepassen daarvan vooral bedoeld is voor degenen die nog niet bekeerd zijn of nog maar kort tot geloof gekomen zijn.

We komen tot deze conclusie vanuit het feit dat dit, zoals ook de andere bovennatuurlijke tekenen die Jezus heeft ingesteld, onmiddellijk volgt op Zijn opdracht om het Evangelie aan de hele wereld, zoals Hij dit Zijn discipelen heeft bevolen in Markus 16:15-17:

Direct daarna noemt Jezus vervolgens de vijf bovennatuurlijke tekenen, waarvan de laatste is het opleggen van handen. Dit wijst erop dat elk van deze bovennatuurlijke tekenen, waaronder het genezen van de zieken, door God bedoeld is om getuigenis af te leggen van de goddelijke waarheid en het gezag van de boodschap van het Evangelie op plaatsen waar deze boodschap nog niet eerder is gehoord of geloofd.

Dit stemt overeen met het verslag dat de discipelen hebben gedaan van hun prediking van de blijde boodschap en waarmee het Evangelie van Markus eindigt, in Markus 16:20:

Dit toont aan dat het belangrijkste doel van deze bovennatuurlijke tekenen - waaronder het genezen van de zieken door de oplegging van handen - de bevestiging is van de waarheid van de boodschap van het Evangelie onder mensen die haar nog niet eerder aanvaard hebben. Deze methode van het genezen van zieken door oplegging van handen in de Naam van Jezus, lijkt daarom in de eerste plaats niet bedoeld te zijn voor reeds gevestigde christenen die tot een kerk behoren, maar veeleer voor de onbekeerden of voor degenen die nog maar kort daarvoor tot geloof gekomen zijn.