Het belang van handenoplegging

Aan het eind van deze week wil ik ter afsluiting van deze studie over handoplegging vandaag de vijf belangrijkste bedoelingen opsommen die het Nieuwe Testament noemt voor de oplegging van handen:

a) voor het genezen van zieken

b) om degenen te helpen die verlangen naar de doop in de Geest

c) om geestelijke gaven mee te delen

d) om apostelen uit te zenden

e) om diakenen en oudsten aan te stellen in een plaatselijke gemeente

Om deze vijf gebruiken van handoplegging te kunnen begrijpen, onderzochten we gedetailleerd het patroon van het dagelijks leven en het bestuur van de plaatselijke gemeente, zoals dit in het Nieuwe Testament wordt geopenbaard.

Als we nu de overdenkingen samenvatten die in de afgelopen drie weken werden gewijd aan het opleggen van handen, dan zien we dat deze instelling in nauw en cruciaal verband staat met vele belangrijke aspecten van het leven en de bediening van christenen.

Het opleggen van handen staat in regelrecht verband met 1. de genezingsbediening; 2. met de toerusting van gelovigen voor actief getuigen door de doop in de Heilige Geest; en 3. met de aanstelling van speciaal geroepen christelijke werkers. Vaak gaat het ook gepaard met de gave van profetie. Ook versterkt de handoplegging het leven van de plaatselijke gemeente op twee manieren: geestelijk, door het meedelen van geestelijke gaven; en praktisch, door de aanstelling van diakenen en oudsten.

Om al deze redenen neemt in Hebreeën 6:2 de instelling van het opleggen van handen haar logische plaats in onder de grote fundamentele leerstellingen van het christelijk geloof.