Hoop voor eenzame mensen

(Psalm 68: 7)

Eenzaamheid is iets vreselijks. In de wereld vandaag zijn er miljoenen mensen eenzaam. Al neemt onze wereldbevolking snel in aantal toe en al wonen vele mensen in drukke, tot zelfs overbevolkte steden, toch kent onze aarde talloze eenzame mensen.

Het is mogelijk eenzaam te zijn midden in een mensenmassa. Is dat niet één van de ergst denkbare vormen van eenzaamheid? Het is mogelijk omringd te zijn door mensen, maar toch van hen afgesloten te zijn door een onzichtbare barrière - en je wet niet hoe je daar doorheen kunt breken....

Eenzaamheid is echter niet Gods plan voor een mensenleven. Van alle eeuwigheid is er een Vader geweest. De bron van alle vaderschap, van ieder gezin en elke familie in de hemel en op aarde, is God de Vader (zie Efeze 3: 14-15). Al aan het begin van de menselijke geschiedenis voorzag God in een partner voor de eerste mens, omdat - zo zei Hij - het niet goed was dat de mens alleen zou blijven. Dat is Gods houding.

God wil ons redden uit onze eenzaamheid en ons plaatsen in Zijn gezin. Hij wil ons broeders en zusters geven met wie we Zijn liefde kunnen delen.

Misschien is er een bepaalde barrière in jouw leven om dat te herkennen en beleven en - of het nu gaat om zonde of bepaalde omstandigheden - Verschillende oorzaken kunnen je opgesloten houden in de gevangenis van je eenzaamheid. Als dat bij jou het geval is, dan staat God klaar om je te bevrijden en je uit te leiden in voorspoed en blijdschap (De New International Vertaling NIV zegt hier: met gezang).

Uit deze psalm leren we dat God slechts één type mens niet kan redden uit zijn eenzaamheid redden: de opstandige mens. Zo iemand zal blijven wonen in een dor land. Opstandigheid is een barrière die iemand uit eigen wil opwerpt en hij is zelf ook de enige die deze barrière weer kan afbreken. Zolang hij of zij dat niet doet, blijft deze persoon afgesloten van betekenisvolle relaties met zowel God als mensen.